Είσοδος

Τον Κύριο Παναγιώτη τον γνώρισα από τύχη. Πάω και γυρεύοντας.

Είχα φθάσει στο νησί την προηγούμενη μέρα. Προσγειώθηκα νωρίς το πρωί, μόνη μου, παρέα με μια φωτογραφική μηχανή και μια χειραποσκευή, στο αεροδρόμιο της Ικαρίας. Με περίμενε ενα αυτοκίνητο στην έξοδο του αεροδρομίου, όχι για να με παραλάβει, αλλά για να το παραλάβω. Βρισκόμουν εκεί για δουλειά και η Ματίνα, ο φύλακας άγγελος μου (ξέρει εκείνη), φρόντιζε για τα πάντα.

Κατευθύνθηκα στα Θέρμα, όπου και θα διανυκτέρευα. Είχα δυομιση μέρες μπροστά μου, για να ανακαλύψω τους πιο πηγαίους χαρακτήρες ενος μυθικού νησιού. Της Ικαρίας.

Στόχος: να συναντήσω όσο πιο πολλούς και όσο πιο αυθεντικούς ντόπιους ανθρώπους γίνεται. Όχι απλά να τους συναντήσω, αλλά να τους πάρω συνέντευξη, να τους γνωρίσω και να με γνωρίσουν, έτσι ώστε να μου αφιερώσουν 5 λεπτά μπροστά στην κάμερα.

 

 

 

 

 

 

 

 

img_1901
pqtrh

Βοηθητικός Χαρακτήρας

Λοιπόν, έφτασα στα χωριό με τα λουτρά, συνηθίζει να αποτελεί σημείο αναφοράς ηλικιωμένων ανθρώπων, σε αντίθεση με τη Μεσακτή, ας πούμε, ή τις Ράχες όπου συναντάμε τη μέρα και τη νύχτα και βρίσκονται στην άλλη άκρη του νησιού…”Είσαι για δουλειά εδώ”, μου υπενθύμισα.

Άφησα τη βαλίτσα μου, έκανα ενα γρήγορο ντους, άλλαξα, άρπαξα επαγγελματικά την φωτογραφική μηχανή και το power bank μου και έφυγα για το πρώτο καφενείο. Από κάπου πρέπει να ξεκινήσεις.

Εκεί συνάντησα τον Κύριο Γιώργο. Δεν θα αποκαλύψω περισσότερα για εκείνον. Λειτουργεί άλλωστε, ως βοηθητικός χαρακτήρας και στο ταξίδι και στην ιστορία μου. Τρέχουν οι λέξεις, τρέχει ο χρόνος.

Ο κύριος Γιώργος, στα διπλά μου χρόνια, γύρω στα 60, προσφέρθηκε να πάμε την επόμενη μέρα μαζί στα ορεινά χωριά του νησιού, με το αγροτικό του που αντέχει τους κακούς τους δρόμους, για να με συστήσει σε ντόπιους φίλους τους.

Μου υποσχέθηκε μελισσοκόμους, αγρότες, εκτροφείς, μουσικούς, ψαράδες… “Είσαι ο άνθρωπος μου!” σκέφθηκα, έχοντας μόνο 2,5 μέρες, πολύ άγχος και καλή καρδιά.  Στα νησιά, όπως και σε όλη την ελληνικη επαρχία, οι άνθρωποι είναι πολύ φιλόξενοι και ιδιαίτερα φιλότιμοι. Τις περισσότερες φορές, τουλάχιστον.

img_1878
img_1881

Σαν σε δάσος

Οι προθέσεις, διίστανται και η ημέρα μας ξεκίνησε στις 7.00 το πρωί. Σκληρό, αλλά είσαι στο νησί και η ανατολή του ηλίου είναι πάντα καλύτερη απο τη δύση του. Αλλά αυτό, θέλει χρόνο.

Με τούτα και μ’ εκείνα, γυρίσαμε πάνω απο 15 χωριά. Είχα ήδη συναντήσει αρκετό κόσμο, ήταν όλοι τους υπέροχοι, αλλά δεν γράφανε και η ώρα περνούσε. Τι να σας λέω, είχα πολλή δουλειά ακόμη και ακόμα περισσότερο άγχος. Και έβαζε τσιπουράκι δικό του ο μελισσοκόμος και έβάζε κρασάκι παραγωγής του ο ψαράς και κερνούσε γλυκό του κουταλιού ο δημοσιογράφος και σε μια στροφή, ωπα της! ξαφνικά σταματάμε. Είμαστε στο Καταφύγι.

Κάτι τεράστιοι κορμοί δέντρων, πλάι σε κάτι μεγάλες σκαλωσιές, στην είσοδο ενος μικρού κτίσματος. Απέναντι ακριβώς ενα άλλο κτίσμα, μικρό σαν αποθήκη. Ανάμεσα τους πάντα κορμοί, ψηλοί, σαν σε δάσος. Ανοίγει την πόρτα, ο Κύριος Παναγιώτης.

Ταπεινός, μου έριξε μια ματιά ευθεία, γλυκιά και μετά χαμήλωσε το βλέμμα του, για να με υποδεχθεί, χωρίς πολλά πολλά, σε εναν κυριολεκτικά μυθικό χώρο. Κοίταξα δεξιά και αριστερά, καθώς με καθοδηγούσε στα ενδότερα. Αναμνήσεις παντού, ξύλο σκαλισμένο, ιστορίες σκαλιστοί μου ήρωες.

img_1873
img_1890
img_1876
img_1884

Ήρωες και Άγιοι, Τέρατα και Ξωτικά

Καθίσαμε πλάι πλάι σε ενα τραπέζι μοναστηριακό, στην κουζίνα του. Άλλοτε, σίγουρα θα έμοιαζε περισσότερο με κουζίνα. Τώρα, μυρίζει “καθιστικό”. Καθίσαμε αντικρυστά. Μου έβγαλε ρακί. Σκέτη. Δε μου μιλούσε πολύ, δεν ρωτούσα κι εγώ πολλά, μόνο κάθε τόσο του έλεγα κάτι απο τη μυθολογία που μου αρέσει. Όχι τίποτα σπουδαίο, απλά έψαχνα κάτι ουδέτερο να πω. Κάτι που σίγουρα δε θα τον φέρει σε αμηχανία. Χαμογελούσε. Σώπαινα μετά κι εγώ ξανά. Πεταγόταν ο Κύριος Γιώργος, ο βοηθητικός μας χαρακτήρας κι έλεγε κάτι για το νησί. Κουνούσε το κεφάλι του ο Κύριος Παναγιώτης. Το κουνούσα κι εγώ.

Όσο το βλέμμα μου ήταν καρφωμένο σ’ ενα μεταλλικό σουρωτήρι κρεμασμένο επιμελώς ατιμέλητα στον απέναντι τοίχο, ο Κύριος Παναγιώτης σηκώθηκε και κατευθύνθηκε προς την έξοδο. Είπα να ακολουθήσω. Φαντάστηκα ότι αυτό μου παρήγγελνε. Τι να κάτσω να κάνω μόνη μου στο καθιστικό.

Λοιπόν, ξεκλείδωσε το απέναντι μικρό κτίσμα και ευθύς αμέσως ξεδιπλώθηκαν μπροστά μου μορφές, τέρατα, δράκοι και αγγέλοι της μυθολογίας. Ενας προσωπικός κόσμος με αντιθετικές αφετηρίες μπλέκει την αρχαιοελληνική μυθολογία με τη χριστιανική παράδοση συγχωνεύοντας τις σε ενα νησιωτικό λαικό ιδίωμα, όπου ήρωες και άγιοι, τέρατα και ξωτικά διαπραγματεύονται σ’ ενα συναισθματικό επίπεδο τις σύγχρονες αντιξόοτηες και επιθυμίες που η καθημερινότητα δημιουργεί.

Η αντίδραση μου, βλέποντας τον κόσμο του, υποπτεύομαι πως τον έκανε να νιώσει όμορφα για να θέλει να περάσει κι άλλο χρόνο μαζί μου. Είχε μπλοκάρει ο εγκέφαλος μου. Δεν ήξερα πως να προσεγγίσω την περίπτωση του. Αποφάσισα να το κάνω με την καρδιά.  Κλείδωσε ξανά το μικρό κτίσμα με τα μυθικά σκαλιστά πλάσματα και αυτή τη φορά με κάλεσε να καθίσουμε ξανά, παρέα, στο “τραπέζι”. Γνωριστήκαμε, φαίνεται!

“Πόσο τυχερή είμαι” σκέφτηκα, δάκρυσα και λίγο η γραφική και ήπια μονομιας τη ρακή.  Ο Κύριος Παναγιώτης το ένιωσε σίγουρα.

img_1890
img_1903
img_1883
img_1897
img_1896

Έξοδος

Ο Παναγιώτης Σαφός, επιλέγει το υλικό του ακατέργαστο, με αυτούσια τα χαρακτηριστικά του δέντρου, γιατί αυτά ακριβώς τα χαρακτηριστικά, με την άπειρη φυσική ποικιλία τους είναι που του αναμοχλεύουν  τις αρχετυπικές απεικονίσεις που έχει μέσα του: των ξωτικών, των ηρώων και των αγίων της τοπικής λαϊκής ελληνικής παράδοσης.

Δεν ασχολήθηκα καθόλου με το αν έγραφε ή όχι ο Κύριος Παναγιωτης στην κάμερα.

Δεν πήρα ποτέ τα 5 λεπτά συνέντευξη.

 

 

THANK YOU!

Aegean Airlines

Foss Productions

#elladakonta

img_1882
img_1887